Petrus en Paulus (29 juni)
Het feest van Petrus en Paulus wordt buiten Rome niet met grote uitbundigheid gevierd. Heel lang geleden was het in onze streken nog een feestdag waarop ’de diensten als op zondag’ werden gehouden, maar het was geen ’verplichte feestdag’. Toch is het de gedachtenis van de twee voornaamste apostelen, op wie Christus zijn kerk gebouwd heeft.
Dat zij samen op deze dag herdacht worden komt omdat zij volgens de traditie beiden onder keizer Nero als martelaren gestorven zijn. Zo werden beiden de patronen van de christengemeenschap van Rome. Hun levens hebben elkaar ook eerder vele malen gekruist.
Fanatieke aanhanger
De kerk van Jeruzalem was begonnen als een groep joodse christenen onder leiding van Petrus. Paulus (die toen nog Saulus heette) was een fanatieke aanhanger van de Farizeeërs. Kort daarop ging hij op weg naar Damascus om nog meer christenen te vervolgen, maar op weg daarheen bekeerde hij zich doordat de verrezen Heer hem verscheen. Als apostel trok hij toen rond en op het eerste Concilie wist hij Petrus en de andere apostelen zover te krijgen dat de niet-joodse christenen niet meer besneden hoefden te worden. Zo werd hij de ’apostel van de heidenen’.
Vuur en passie
Met zijn werk in het toenmalige Romeinse Rijk en zijn brieven heeft hij een stempel gedrukt op het christendom. Hij moet het Petrus en de anderen niet altijd gemakkelijk hebben gemaakt, maar als zij nu samen op één dag hun feest vieren dan is dat een teken van de eenheid èn de verscheidenheid binnen de kerk. Petrus heeft de boodschap van Christus trouw bewaard, Paulus heeft die boodschap met vuur en passie verkondigd. Beiden hebben hun leven gegeven voor diezelfde boodschap.
Jos Berkelmans