Adalbertus (25 juni)Adalbertus was diaken en kwam in 690 als metgezel van St. Willibrord vanuit Ierland naar ons land. Hij verkondigde hier het geloof en overleed omstreeks 740 te Egmond, waar hij ook werd begraven.
Volgens het verhaal van zijn leven en de door hem gedane wonderen uit de tiende eeuw beschouwden de Egmonders Adalbert al tijdens zijn leven als een heilige.
Abdij van Egmond
Ze bouwden dan ook niet ver van de zee aan de duinen een houten kapel boven zijn graf. Later stichtte Dirk I, graaf van Holland, rond 925 in Egmond een klooster. Het stoffelijk overschot van Adelbert werd daarheen verplaatst naar aanleiding van een wonderlijke gebeurtenis.
Kloosterzuster Wulfsit kreeg namelijk een droom of visioen. Adalbert verscheen haar met de opdracht om zijn lichaam te verheffen en naar een plaats te brengen, waar de gelovigen hem beter konden vereren. Toen men zijn graf opende, bleek zijn lichaam nog ongeschonden bewaard en er ontsprong een bron.
Tegen blindheid
De bron die uit zijn graf opwelde, ging als Albrechtsput de geschiedenis in. Het bleek ’wonderdadig’ water te zijn. Vooral mensen die blind waren of een oogziekte hadden, hadden er baat bij. Zo genazen de priester Vulmarus uit Engeland die al tien jaar blind was, en de dochter van graaf Dirk II die het licht in één oog miste. Maar ook bij Adalberts graf in de abdijkerk vonden verschillende genezingen plaats.
Adalbert is de patroon van de abdij en de parochie van Egmond. Hij wordt aangeroepen tegen koorts en oogziekten. Latere voorstellingen geven hem een geopend boek en een lelie in de hand. Aan zijn voeten liggen een kroon en een scepter, want hij zou van koninklijke afkomst zijn geweest.
Toon Brekelmans
Kerkhistoricus