St. Joris (23 april)Over St. Joris of Georgius bestaan alleen legendarische verhalen, maar hij moet werkelijk hebben geleefd. Tijdens de christenvervolgingen is hij in Palestina rond 300 als martelaar gestorven. Daar werd hij in Lydda begraven en vanaf de vierde eeuw vereerd. In de volgende eeuwen kwam zijn verering naar het Westen.
Driemaal gestorven
Een verhaal uit de vijfde eeuw vertelt dat hij legerofficier was en vanwege zijn christelijk geloof gevangen werd genomen. In de gevangenis verscheen hem Jezus die hem meedeelde dat hij in zeven jaar driemaal zou sterven, de derde keer voorgoed. Hij werd op de pijnbank zo lang gemarteld dat hij stierf, maar hij stond weer op.
Vervolgens werden zestig spijkers in zijn hoofd geslagen, maar hij kwam weer tot leven. Ten slotte werd hij na verschillende martelingen onthoofd. Deze legende wilde duidelijk maken, hoe machtig de God van de christenen is.
Strijd met het monster
Een ander verhaal gaat over een vreselijke draak dat in de moerassen bij de stad Silene leefde. De omwonenden konden de draak slechts in toom houden, door het monster dagelijks twee schapen te voeren. Maar schapen werden schaars, en dus voederde men een schaap en een door het lot aangewezen kind. Op een dag viel het lot op het dochtertje van de koning. Toen de bedroefde koning met het huilend prinsesje op weg was naar de draak, ontmoette hij St. Joris. Die sprong op zijn paard en reed naar de moerassen, waar hij het monster met zijn lans doodde.
In het westen is St. Joris een ridderheilige. Hij was de patroon van de ridders en nu nog van schuttersgilden. Ook is hij de beschermheilige van Engeland. Vroeger werd hij ook aangeroepen tegen ziekten als pest, lepra en syfilis, en tegen heksen en slangenbeten. Hij wordt meestal voorgesteld als drakendoder te paard met een lans.
Toon Brekelmans
Kerkhistoricus