Lidwina (14 juni)Lidwina (of Liduina) van Schiedam leefde rond 1400. Het grootste deel van haar leven was ze ziek. Als meisje van vijftien schaatste ze met vriendinnen en viel zo ongelukkig, dat ze bedlegerig werd. Dat bleef ze tot haar dood, achtendertig jaar later. Velen zouden opstandig en verbitterd worden, Lidwina niet. Ze droeg haar ongeluk en pijn met bijna bovenmenselijk geduld en werd tot voorbeeld voor haar omgeving.
Volgens de overlevering zou ze zelfs tot Maria gebeden hebben om een vreselijke ziekte, zodat ze niet hoefde te trouwen en haar leven aan God kon wijden. De overlevering meldt ook, dat ze zich bijna uitsluitend voedde met de H. Eucharistie en getroost werd door visioenen.
'Praten als Brugman'
Al spoedig na haar dood stond ze in een roep van heiligheid. Levensbeschrijvingen verschenen en er begon een kleine pelgrimage naar de Sint Jan in Schiedam, waar ze begraven was. De bekendste levensbeschrijving is van pater Johannes Brugman. Hij was een welbespraakt prediker. We spreken nog altijd van iemand, die kan praten als 'Brugman'.
Hij beschreef Lidwina's leven in opdracht van de kerkmeesters van de Schiedamse Sint Jan. Ze hoopten daarmee genoeg geld te verdienen, om in Rome te pleiten voor Lidwina's heiligverklaring. Hun opzet slaagde niet. Pas in 1890 werd haar verering kerkelijk goedgekeurd.
Lelietak en crucifix
In het Utrechtse Catharijneconvent is een exemplaar van Brugmans boek over Lidwina te zien. Het is versierd met gekleurde houtsneden. We zien Lidwina's ongelukkige val en ze is afgebeeld als heilige met een krans van rozen om het hoofd, een lelietak in de ene en een crucifix in de andere hand.
Ze is een echte Nederlandse heilige (die zijn schaars) en patrones van chronisch zieken. Ook nu nog leeft haar naam voort in instellingen van onderwijs en zorg, als scholen en ziekenhuizen. Wonderen worden van haar niet veel verteld, kennelijk was haar voorbeeldige geduld voor haar vereerders wonderlijk genoeg.
U. Kollaard